Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej przyczyniło się (między innymi) do zmiany wielu obowiązujących przepisów. Jednym z efektów wdrażania polityki Unii w polskim prawodawstwie jest obowiązek wykonywania dokumentacji budynku w zakresie jego zużycia energii. Mam oczywiście na myśli świadectwo energetyczne, które 1 stycznia 2009 roku zostało wprowadzone do polskich przepisów, jako efekt ustanowionej 16 grudnia 2002 roku Dyrektywy Unii Europejskiej i Rady Europy, która dotyczy jakości energetycznej budynków.
W jakim celu w ogóle wydaje się świadectwo energetyczne? Otóż, jest to dokument, który określa zużycie energii w konkretnym budynku, jest przydatne dla jego właściciela, a bardziej dla nowego nabywcy, który będzie wiedział, jak drogie będzie utrzymanie budynku w tym zakresie. Jednak na skalę bardziej ogólną, świadectwo charakterystyki energetycznej przyczynia się do poprawy efektywności energetycznej i zwiększenia oszczędności w zakresie zużywanej energii w krajach członkowskich. Większa świadomość oznacza większą dbałość o zużywaną energię (poza tym bardziej oszczędne budynki będą cieszyły się większym „powodzeniem”, a więc właściciele będą starali się inwestować w rozwiązania oszczędne, aby mieć nabywców).
Jeżeli chodzi o zasady (metodologię) dotyczące tego, w jaki sposób wydawane może być (zgodnie z przepisami) świadectwo energetyczne, określone są one w Rozporządzeniu z dnia 6 listopada 2008 roku. Oczywiście dokument ten ma swoją „datę ważności”. Każde świadectwo ważne jest przez okres dziesięciu lat.
Musimy tez pamiętać o tym, że świadectwo charakterystyki energetycznej nie jest tym samym, czym jest audyt energetyczny.